Categories

Sky Machine [part 1][เรื่องสั้น sci-fi]

posted on 11 May 2013 23:10 by dunk-go
 

3 วันก่อน


"มาลุต ใช่มั้ย เอ้านี่ รายงานคุณ" ศาสตราจารย์วัยกลางคนส่งรายงานบางๆเล่มหนึ่งคืนให้นักศึกษานี่นั่งอยู่ตรงข้าม ถ้าอาจารย์ใช้อินเตอร์เน็ตคงไม่วุ่นวายแบบนี้

"คน อื่นเขามาเอาคืนไปหมดแล้ว ผมรอคุณคนเดียวนี่แหละ เอ้า ไปได้" อาจารย์เริ่มเก็บข้าวของต่างๆ เตรียมตัวกลับบ้าน ปรกติผมจะโดนด่ามากกว่านี้ แต่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปีการศึกษา อาจารย์เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"หัวข้อข้อรายงานคุณก็น่าสนใจอยู่นะ แต่น่าจะค้นคว้าให้ลึกกว่านี้หน่อย กลุ่มตัวอย่างที่ทำมามันยังไม่เยอะพอที่จะชี้ชัดได้ จริงๆคุณไม่ต้องคิดอะไรเพิ่มเลยนะ แค่ให้เวลามากกว่านี้อีกหน่อยแค่นั้นเอง" อาจารย์บ่นอย่างไม่ค่อยใส่ใจ ปิดห้องพักของตน แล้วเดินนำออกไปตามทางเดินของห้องพักอาจารย์

"ปิดเทอมนี้คุณฝึกงานที่ไหนเนี่ย"

"อ่า ยังไม่ได้หาเลยครับ" ท่าทางวันสุดท้ายของปีการศึกษาคงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ

อาจารย์หยุดเดิน หันหลังกลับมา ขมวดคิ้ว ก่อนที่จะเริ่มพูดอะไร อาจารย์อีกท่านก็ตะโกนข้ามมาจากฝั่งตรงข้ามของห้อง


"พี่ศกุน โป๊กเกอร์ซักหน่อยมั้ยพี่"

โดย ปรกติคงเป็นเรื่องร้ายแรงที่อาจารย์จะมานั่งล้อมวงเล่นไพ่กันในมหาวิทยาลัยอย่างนี้ แต่ด้วยเนื้อหาวิชาที่อาจารย์แต่ละท่านสอน มันจึงกลายเป็นเรื่องของตัวเลข และจิตวิทยา โป๊กเกอร์เลยกลายเป็นเหมือนหมากรุก หรือเกมวางแผนต่างๆ


"โอยไม่ล่ะ วันนี้ผมเหนื่อยพอละ" อาจารย์ตะโกนตอบไปที่วงไพ่ มีอาจารย์หลายท่านล้อมวงอยู่

"เอ้อ มีออฟฟิศใครมีที่ให้หมอนี่ฝึกงานป่ะ จนป่านนี้มันยังไม่หาที่ฝึกงานเลย" อาจารย์ศกุนถามขึ้นมา ชี้มือมาทางผมที่ก้มหน้าอยู่ พลางเดินเข้าไปหาวงไพ่ ผมจำต้องเดินตาม

"โอ ช้านะเนี่ยเรา เอาเวลาไปทำอะไรอยู่" อาจารย์หนุ่มตำหนิ แต่สายตายังคงอยู่กับไพ่บนมือ

"ได้ยินว่าคุณนภกำลังหาเด็กมาช่วยงานอยู่ใช่ป่ะ" อาจารย์หนุ่มตอบพลางโยนเงินลงไปในกองกลาง

“พี่นภ... พี่นภ” อาจารย์หนุ่มเรียนถึง 2 ครั้งก่อนที่เธอจะรู้สึกตัว

ผู้หญิงที่ชื่อนภหันหน้ามามองผม ครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะพูดชึ้นมา
 
 

ผมลงรถเมล์ เดินเข้าซอยไปโดยที่ไม่รู้ว่าต้องเจอกับงานอะไร แต่เห็นอาจารย์นภบอกว่ามีที่พักให้ อากาศตอนบ่ายของหน้าร้อนทรมานใช้ได้ ออฟฟิศอยู่ค่อนข้างไกลจากหอ เทคโนโลยีสมัยนี้ทำให้ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องหลงทางนัก


ในที่สุดก็เดินทางมาถึง บ้านทาวน์เฮ้าส์ 3 ชั้น อาจารย์นภเปิดประตูต้อนรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น

"เอ้า มาพอดี ชั้นพึ่งเตรียมเครื่องเสร็จ เริ่มงานได้เลย วันแรกเข้างานสายไม่เป็นไร กินข้าวเที่ยงมายัง ชื่อมาลุตใช่มั้ย ขอเรียกลุตนะ"

ท่าทางอาจารย์ตื่นเต้น ทำให้ยิ่งอยากรู้ว่ามันงานอะไรกันแน่

"ทานเรียบร้อยแล้วครับ ว่าแต่ผมต้องนั่งทำงานตรงไหน แล้วทำอะไรครับอาจารย์"

"อาจารย์? อ๋อ ฮ่าๆๆ ชั้นเป็นแค่อาจารย์พิเศษเท่านั้นแหละ จะเรียกชั้นว่าอาจารย์ก็ได้นะ แล้วอย่างที่บอกไป งานของเธอง่ายมาก แค่นอนแค่นั้นเอง"

ผมมองอย่างประหลาดใจ อาจารย์นภเดินนำเข้าไปในบ้านที่เหมือนจะมีแค่อาจารย์คนเดียวแล้วพูดต่อ

"งาน ของเธอคือช่วยชั้นสร้าง AI แต่ไม่ต้องมาเขียนโปรแกรมอะไรหรอกนะ ระบบต่างๆชั้นตั้งค่าไว้หมดละ เหลือแค่ตัวฐานข้อมูลที่จะให้เธอมาทำตรงนั้น ซึ่งจริงๆแล้วเธอก็ไม่ต้องทำอะไรด้วย ชั้นต่อเครื่องสแกนเอาไว้แล้ว จะใช้วิธีป้อนคำถามที่ยังต้องการแล้วปล่อยให้เธอตอบสนอง"

 
 

“ตอบคำถามเหรอครับ?”

"แค่นอนแล้วปล่อยให้เครื่องอ่านคลื่นไฟฟ้าของสมองเธอที่ตอบสนองออกมาเท่านั้น ซึ่งนั่นแหละคืองานเธอ"

ผมนิ่งไปซักพัก ไม่ได้กลัวอะไร เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าจะมีงานแบบนี้ด้วย

"เริ่ม เลยๆ อธิบายไปก็เท่านั้น งานของเธอแค่นอนหลับไปเท่านั้นแหละ" อาจารย์จับผมนอนลงบนเตียงลมของเครื่อง เริ่มต่อสายไฟและเครื่องวัดต่างๆ

"หลับเหรอครับ?"

"อ๊ะ มีอีกอย่างนึง" อาจารย์พูดพร้อมชูสายยางเล็กๆตรงปลายมีเข็มเส้นหนึ่งขึ้นมา เหมือนอาจารย์จะไม่ได้สนใจฟังผมเท่าไหร่

"ยานอนหลับ" ก่อนที่จะแทงเข้าไปที่แขนผม

ของเหลวไหลตามสายมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพูดอะไรได้ทัน ผมก็หลับไป

 

 

ความรู้สึกที่ผ่อนคลาย บรรยากาศที่คุ้นเคย และเด็กสาวแปลกหน้า

"สวัสดี พึ่งเคยมาที่นี่ใช่มั้ย" เด็กสาวถาม

"หา ไม่ใช่ซะหน่อย ว่าแต่ ที่นี่คือที่ไหน" ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย เราเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้วนี่นา ผมคิดในใจพลางควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อตอบคำถามโง่ๆของตนเอง

"ถ้าเธอเคยมาที่นี่มาก่อน ทำไมเธอไม่รู้ล่ะว่าที่นี่ที่ไหน"

ผมเถียงไม่ออก พยายามนึกว่าเอาโทรศัพท์ไปไว้ที่ไหน

"ที่นี่คือความนึกคิดของเธอเอง เธอเลยรู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษ"

ผมพยายามคิดว่าเธอพูดเรื่องอะไรอยู่

"ลอง นึกดู เธอถูกต่อเข้ากับเครื่องอะไรใช่มั้ย ตอนนี้เธออยู่ในเครื่องอ่านการตอบสนองของจิต เพราะฉะนั้นมือถือเธอไม่ได้ตามเข้ามาด้วยหรอก"

ผมเริ่มเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น นี่เป็นงานของผมสินะ

"เธอมาที่นี่เพื่อตอบคำถาม คำถามที่ชั้นซึ่งเป็น AI กำลังจะถามเธอ และใช่ นี่แหละ งานของเธอ"

เธออ่านใจผมได้งั้นเหรอ...

"ใช่ เธอกำลังถูกต่อเข้ากับเครื่องอ่านการตอบสนองทางจิตนะ ฉันจะอ่านใจได้ก็ไม่แปลกหรอก"

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง "ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบนะ"

"แหงสิ" ผมตอบห้วนๆ ตรงข้ามกับความคิดมากมายที่ไม่ได้พูดออกมา

"นี่แหละ คืองานของเธอ" เธอร้องออกมา

"ไม่ ได้หมายถึงมาให้ชั้นอ่านใจนะ งานของเธอคือให้ชั้นเรียนรู้อารมณ์ต่างๆของมนุษย์ ซึ่งชั้นจะเรียนรู้จากการตอบสนองของเธอ ทำไมเธอถึงไม่ชอบให้ถูกอ่านใจล่ะ"

"มันรุกล้ำสิทธิส่วนบุคคลมั้ง"

"อืม ม พอจะเข้าใจขึ้นมาหน่อย นี่แหละข้อดีของการอ่านใจ คำตอบที่ชั้นต้องการจริงๆมันอยู่ในหัวเธอ... ชั้นจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็ได้นะ" เด็กสาวประมวลผลจากข้อมูลที่พึ่งได้รับ


ผม ตั้งคำถามกับเครื่องนี้มากมาย และให้คำตอบด้านอารมณ์ที่เธอต้องการไปในเวลาเดียวกัน เท่าที่เข้าใจก็คือ เตียงที่ผมนอนอยู่ข้างนอกจะอ่านสิ่งที่ผมคิดเท่านั้น รับรู้สิ่งที่ผมลืมเลือนไปแล้ว หรือไม่ได้นึกถึงไม่ได้ จึงต้องมีเด็กผู้หญิงตรงหน้ามาคอยดึงความ อารมณ์ ความรู้สึก และความทรงจำต่างๆขึ้นมาให้เธออ่านด้วยคำถามต่างๆ เธอบอกว่าข้อมูลพวกนี้ไม่รั่วไหลออกไปหาอาจารย์หรือคนอื่นที่อยู่ข้างนอกได้ แน่ เพราะการบันทึกข้อมูลไม่ได้อิงอยู่บนภาษาใดๆของมนุษย์ แต่เป็นภาษาที่เธอเรียบเรียงขึ้นเอง รวมถึงตัดความทรงจำไร้สาระ เช่นเหตุการณ์น่าอายในอดีตของผมออก เก็บเฉพาะผลของการวิเคราะห์ที่จำเป็นต่อการเรียนรู้ของเธอเท่านั้น หลังจากนั้นเรียกได้ว่าเป็นการคุยเรื่องเปื่อย ผมตั้งชื่อเธอว่าฟ้า อย่างน้อยก็ทำให้สะดวกใจเวลาตอบคำถามได้มากขึ้น ไม่รู้สึกเหมือนพูดให้คนแปลกหน้าฟัง คิดว่าเป็นเพราะข้อมูลของผมเองที่ผมป้อนให้เธอเลยทำผมรู้สึกเหมือนการคุยกับ ตัวเอง ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอมีคำถามตามมาอีกมากมายจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่


 

 

"นี่กี่โมงครับเนี่ย"

"ทุ่มหน่อยๆ คงหิวแล้วสินะ กินข้าวเย็นเถอะ ชั้นซื้อมาละ"


ระหว่าง อาหารเย็น ผมอยากจะถามถึงสิ่งประดิษฐ์ของอาจารย์ แต่อาจารย์กลายเป็นฝ่ายถามผมมากกว่า ผมตอบอะไรไม่ได้มาก ทั้งหมดดูเป็นเหมือนฝันที่เลือนลาง 6 ชั่วโมงเหมือนผ่านไปไม่กี่นาที เป็นอย่างที่อาจารย์บอกไว้จริงๆ 'แค่นอนหลับไปเท่านั้นแหละ' หลังจากนั้นอาจารย์พาผมไปที่ห้องพักชั้น 2 ดูดีกว่าหอพักที่ผมอยู่นิดหน่อย มีน้ำ มีไฟ มีอินเตอร์เน็ต ก่อนที่อาจารย์จะกลับไป ทิ้งให้ผมอยู่เฝ้าคนเดียว


AIr    : โย่ว

ข้อความจากเพื่อนปรากฎบนคอมพิวเตอร์


Marut    : มาก็ดีละ เล่นต่อจากเมื่อกลางวันเหอะ

AIr         : ออฟฟิศนายเป็นไงมั่งวะ ได้ยินว่าไปฝึกงานกับอาจารย์พิเศษ

Marut    : ใช่ อาจารย์โคตรแปลก งานยิ่งโคตรแปลก แต่ก็สบายดี นอนอย่างเดียวเลย

AIr         : ห๊ะ นอน?? o_0

Marut    : อืม นอนฟังคำถามจากโปรแกรม เราก็แค่ตอบไปเรื่อยๆ ว่าแต่นายจะไปฝึกงานบริษัทไหนนะ

AIr         : Oxygen Inc.

Marut    : ได้ยินว่างานโหดไม่ใช่เรอะ

AIr         : รู้ แต่เงินดีโว้ย

Marut    : เหย สนใจหาเงินตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

AIr         : ตั้งแต่คอนฯวง breath จะมาไง ต้องดูให้ได้ ต่อคิวข้ามวันก็เอาวะ

AIr         : ว่าแต่ฝึกงานโดยที่นอนเฉยๆอย่างงี้จะดีเหรอ

Marut    : 555+ นอนเฉยๆก็ได้ตัง ไม่ดีได้ไงวะ

Marut    : เรื่องนั้นช่างมันเหอะ มาเล่นเกมต่อๆ

AIr         : เออๆ ตามใจละกัน


เวลา ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลา 24 ชั่วโมงในเต่ละวันหดเหลือแค่ช่วงเช้า และหลังเลิกงาน ผมแทบไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์เท่าไหร่ งานนี้ถือเป็นงานที่ดีสำหรับผมนะ นอนที่ทำงานเลยทำให้ตื่นสายได้ มีอาหารดีๆกินหลังเลิกงาน อาจารย์คงเบื่อมาทั้งวันที่ต้องเฝ้าหน้าจอระหว่างที่ผมนอนหลับ หลังอาหารเย็นเราเล่นโป๊กเกอร์กันนิดหน่อย ซึ่งถ้ารวมกับค่าแรงขั้นต่ำของการนอนทำให้ผมซื้อไอเทมดีๆในเกมออนไลน์ได้ หลายชิ้นเลยล่ะ


"ทำไมเธอถึงไม่หาที่ฝึกงานล่ะ ดูจากความคืบหน้า ท่าทางหัวเธอก็ดีอยู่นะ" จู่ๆอาจารย์นภก็ถามขึ้นมาระหว่างโป๊กเกอร์หลังอาหาร

"อะ อะไรนะครับ"

"ที่ฝึกงานไง ตอนที่อยู่ที่ห้องพักครู อาจารย์ศกุนบอกว่าเธอยังไม่หาที่ฝึกงานซะที"

"ก็ไม่เห็นต้องรีบอะไรเลยไม่ใช่เหรอครับ ทำที่ไหนก็เหมือนกัน"

"ต่างกันนะ" อาจารย์สวนกลับ "งานแต่ละที่ก็ไม่เหมือนกัน"

"เหนื่อย 8 ชั่วโมงต่อวันเท่ากัน ได้ค่าตอบแทนพอๆกัน ผมไม่เห็นว่าจะต่างกันตรงไหน"

"แหม อย่างน้อยแต่ละที่ก็งานหนักไม่เท่ากันนะ"

"ฮ่าๆ อาจารย์ครับ ผมเองซึ่งไม่ได้ทำอะไรเลย กลับได้งานที่น่าจะสบายที่สุดเลยนะครับ" ผมตอบกลับพร้อมเปิดไพ่อย่างอารมณ์ดี

"ฮ่าๆๆ จริงของเธอ ชั้นยอมแพ้ๆ" อาจารย์ยิ้มพร้อมปล่อยให้ผมโกยเงินไป

"เธอเองก็เล่นเก่งนะ ไปหัดมาจากไหนเนี่ย"

"ก็... เคยเล่นออนไลน์นิดหน่อยครับ เล่นเป็นแต้ม ไม่ได้ใช้เงินจริง"

"ของจริงมันต่างจากออนไลน์นะ"

"อืม... แต่จากที่ผมเล่นกับอาจารย์ก็คิดว่ามันไม่ได้ต่างกันมากนะครับ"

"หึๆ มาเล่นกันต่อดีกว่า"


ไม่นานนัก เงินซื้อไอเทมของผมก็หมดลง


"อย่าลืมว่าชั้นอ่านค่าจากเครื่องไม่ออกนะ และไม่ได้ไปเห็นในนั้นกับเธอด้วย"

ผมนึกเสียดายไอเทมอยู่เล็กๆ แต่ไม่คิดว่าอาจารย์จะมีฝีมือขนาดนี้ แผนของเราพลาดตรงไหน

"คืนนี้พอแค่นี้เถอะ ชั้นกลับละ พรุ่งนี้เจอกันนะ" อาจารย์พยายามควบคุมไม่ให้เงินผมลงลงไปมากกว่านี้พร้อมร่ำลาอย่างสบายใจ

"อาจารย์ อีกหน่อยน่า ผมยังมีเงินเหลือ"

"อย่าดีกว่าน่า เก็บเงินไว้ทำอย่างอื่นเถอะ อีกอย่างนึง มันดูไม่ดี"


ที่ อาจารย์พูดก็ฟังดูมีเหตุผล ถ้าอาจารย์ทำให้เด็กเงินหมดมันก็เหมือนเป็นการรังแกเด็ก ไม่แปลกที่อาจารย์จะไม่อยากเล่น แต่เดี๋ยวสิ การที่เราเงินหมด กลายเป็นเหตุผลในการไม่เล่นต่อเหรอ กลายเป็นข้อได้เปรียบของอาจารย์เหรอ


แผนนี้แหละ


"อาจารย์ครับ ผมขอเล่นต่อ" ผมพูดอย่างจริงจัง

"เฮ่ย อย่าดื้อน่า ชั้นไม่อยากให้เธอ-"

"เรื่องนั้นทราบดีครับ" ผมตัดบท

"ผมขอเดิมพันด้วยเวลา"

 
:::to be continued:::


Comment

Comment:

Tweet

ดูเหมือนเรื่องจะยาวนะ ฮ่าๆ

#1 By giri on 2013-05-14 12:06