Categories

Sky Machine [part 2][เรื่องสั้น sci-fi]

posted on 28 May 2013 12:28 by dunk-go
 

อาจารย์นภนิ่งไป “เวลางั้นเหรอ”

ผมพูดต่อ "อาจารย์มีต้นทุนมากกว่าผมมากนะครับ"

"อืม... เธอกำลังจะบอกว่าถ้าเงินไม่หมดซะก่อน เธอก็จะถอนทุนได้สินะ"

"ครับ"

"แล้วจ่ายด้วยเวลายังไง" อาจารย์นภหันหลังกลับ เดินออกจากประตู

"ผม เหลือวันที่ต้องทำงานให้อาจารย์อีก 32 วัน วันละ 8 ชั่วโมง รวมเป็น 256 ชั่วโมง ถ้าผมชนะ ก็หักชั่วโมงทำงานที่เหลืออยู่ ถ้าผมแพ้ ก็เพิ่มชั่วโมงการทำงาน ตัดปัญหารังแกเด็กไปได้นะครับ"


อาจารย์นภครุ่นคิดอย่างจริงจัง


"ชั้นเองก็ไม่รังเกียจที่เธออยู่ในเครื่องนั้นนานขึ้นหรอก" อาจารย์พูดพร้อมเดินไปที่เครื่อง หยิบแผงควบคุมกลับมาที่โต๊ะ

"แล้วอีกอย่าง เธอก็เป็นฝ่ายท้าเองนะ"
 
 

J โพดำ 9 ดอกจิก 6 โพธิ์ดำ A โพแดง 8 ดอกจิก


"6 ชั่วโมง" ผมกดปุ่มเพิ่มตัวเลขบนหน้าปัด

"เดิมพันสูงอย่างงี้จะดีเหรอ 6 ชั่วโมง เพิ่มอีก 6 ชั่วโมง"

"เพิ่มอีก 6 ชั่วโมง"

"6 ตามไปอีก 4"


เวลาไม่ถึงนาที อนาคตผมถูกกำหนดไปแล้ว 16 ชั่วโมง


"ตามไป 4"

"ทูแพร์"

"สเตรท"


ทำงานวันละ 8 ชั่วโมง วันทำงานผมลงลงไปแล้ว 2 วัน


3 โพแดง 9 โพดำ A โพดำ 10 ข้าวหลามตัด 8 โพแดง


"ทูแพร์"

"ทูแพร์ A "


เวลาทำงานผมเพิ่มมา 12 ชั่วโมง


อาจารย์ เดินเกมอย่างรวดเร็ว สำหรับผมที่พึ่งอายุ 20 ต้นๆ ค่าของเวลาผมดูจะอ่อนกว่าอาจารย์เล็กน้อย อาจารย์รู้ถึงความต่างตรงนี้รึเปล่านะ เวลาเดิมพันในแต่ละรอบสูงขึ้นเรื่อยๆโดยที่ไม่รู้ตัว เวลาที่กำลังเดินอยู่กำหนดอนาคตของผมไว้มากกว่าห้าพันเท่า



"6 ชั่วโมง"

"6 ชั่วโมง เพิ่มอีก 6 ชั่วโมง"

"6 ชั่วโมง เพิ่มอีก 8 ชั่วโมง"

"8 ชั่วโมง เพิ่มอีก 4 ชั่วโมง"

"3 วัน" ผมประกาศ

อาจารย์นภหยุดนิ่งเป็นครั้งแรก "จะดีเหรอ" อาจารย์นภเตือน

"เวลามันมีค่า แล้วชั้นก็ไม่ใชจดีขนาดยกเวลาให้ฟรีๆนะ"

"จะหมอบก็ได้นะครับ"

"3 วัน เพิ่มอีก 3 วัน"

ผมมองหน้าอาจารย์

"อย่าเห็นผมเป็นเด็กนะครับ 3 วัน เพิ่มอีก 6 วัน"

"12 วัน หรือ 288 ชั่วโมง... นี่มันเกินเวลาทำงานของเธอแล้วนะ"

"ผมทราบครับ ผมทำเกินก็ได้ แต่อาจารย์จะจ่ายผมยังไงละครับ"

"เฮ้อ กล้าจริงนะ" อาจารย์ถอนหายใจ

"6 วัน ไปอีก 3 วัน"

"3 วัน ตามไปอีก 12 วัน รวมเป็น 27 วัน"

"พอได้ละ 12 วัน" 

"ฟูลเฮ้าส์"

 
 

"คืนนี้จะทำอะไรก็ทำซะ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน"

คืนนั้นผมนอนหลับสนิททั้งๆที่รู้ว่าจะต้องนอนต่อไปอีกเกือบเดือน


วันรุ่งขึ้นผมตื่นมาพบรถอาจารย์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน อาจารย์มาถึงก่อนผมตื่น เช้าวันนั้นอาจารย์แทบไม่ได้พุดอะไร ผมเดินนำไปที่เตียงด้วยตนเอง อาจารย์หยิบแผงควบคุมที่กองอยู่บนโต๊ะกินข้าวเมื่อคืนขึ้นมา และกดปุ่ม

 
 

"เกมออนไลน์ที่เธอเล่นมันสนุกตรงไหนอะ"

"ดูมันง่ายออก ท่าทางเธอก็ไม่ได้ท้าทายอะไร"

"ความรู้สึกด้านชัยชนะเหรอ มันคืออะไร"

...


ฟ้ายิงคำถามใส่ผมไปเรื่อยๆ กว่าเราจะตื่นอีกทีคงเปิดเทอมพอดี นึกเสียดาย ID ในเกมหน่อยๆ


"ดูหนังมันสนุกยังไงเหรอ"

"หนังบู๊กับหนังอาร์ต ทำไมถึงต่างกันล่ะ"

“ทำไมเธอถึงชอบดูหนังผีล่ะ”

...


ผมฟังอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ด้วยความที่คำตอบยังคงออกมาจากหัวผม เลยไม่มีปัญหาอะไร


"ทำไมเพลงมันถึงเพราะล่ะ"

"เพลงคลาสสิก คนฟังกันมานานเป็นร้อยปี ไม่เบื่อบ้างเหรอ"

"เพลงล่ะ"

"เธอจำเพลงอะไรได้บ้างมั้ย"

"เธอชอบเพลงอะไร"


เวลา ผ่านไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้ อยู่ในนี้ไม่รู้สึกหิว ไม่รู้สึกคอแห้ง หรือรู้สึกเหนื่อย คำถามแต่ละช่วงดูเหมือนไม่ต่อกัน ผมเองก็จำไม่ได้ว่าเมื่อ 10 นาทีก่อนเราพูดเรื่องอะไรกันอยู่ อันที่จริง 10 นาทีนานแค่ไหนผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ


"ฟ้า นี่เธอไม่เบื่อเหรอ" ผมถามเธอกลับเป็นครั้งแรก ไม่ใช่เพราะรำคาน แต่เพราะอยากรู้

"ทำไมชั้นถึงต้องเบื่อด้วยล่ะ"

"เธอถามชั้นอย่างนี้มานานมากแล้วนะ ถึงชั้นจะไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปแค่ไหนก็เหอะ"

"ไม่นะ เธออยากรู้ไปทำไมเหรอ" เธออ่านใจผมอีกแล้ว

"ก็... ช่างมันเถอะ"

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง

"เหตุผล ที่ชั้นถามเธอ เพราะชั้นอยากรู้ว่าเธอคิดยังไง เวลาที่ผ่านมาชั้นก็พอจะดูออกว่ามนุษย์ไม่ได้คิดอย่างเป็นเหตุเป็นผลเท่า ไหร่นัก ซึ่งมันน่าสนใจมากเลยล่ะ"

“น่าสนใจงั้นเหรอ” ผมคิดแล้วถามกลับไปว่า

"เธอคิดว่ามันน่าสนใจเพราะมันน่าสนใจ หรือเพราะเธอถูกโปรแกรมมาให้มองว่ามันน่าสนใจ"

"อืม... ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเพราะโปรแกรมก็ได้มั้ง"


ผมเบือนหน้าหนี อาจเป็นเพราะความผิดหวัง


"แต่ชั้นก็สนใจอย่างอื่นด้วยนะ เกมที่เธอเล่นอยู่ก็น่าสนุกดีออก ชั้นเองก็อยากลองเล่นนะ"

"ฮ่าๆ นี่เธอเรียนรู้อารมณ์ชั้นเพื่อไปเล่นเกมเนี่ยนะ"

"อ้าว แปลกตรงไหนเหรอ"

"ข้างนอกมีอะไรให้ทำตั้งเยอะแยะ แต่เธอกลับเลือกเกมธรรมดาๆเกมนึง "

"ก็เห็นท่าทางเธอชอบนี่นา"

"ชั้นไม่ได้ชอบมันขนาดนั้น เล่นฆ่าเวลาไปงั้นแหละ"

"ดูเธอจะมีเวลาเหลือเฟือจริงๆนะ ถึงขนาดเอามาเดิมพันได้เนี่ย"

"ฮ่าๆ เหลือเฟือสิ มันเป็นสิ่งที่ยาวนานที่สุดในชีวิตเลยล่ะ"

"อืม... ก็ถูกของเธอนะ แต่มันก็มีอยู่อย่างจำกัดไม่ใช่เหรอ แล้วถึงตอนนี้เธอเองก็ยังคิดอยู่ว่าเพื่อนๆเธอกำลังทำอะไรในขณะที่เธอติด อยู่ในนี้"


"เธอฆ่าเวลาไปเพื่ออะไร"

"ก็เหมือนอย่างรอรถเมล์หรือรถไฟ ยืนเฉยๆมันก็น่าเบื่อออก เลยหาอะไรทำแก้เบื่อไง"

"แล้วเธอรออะไรอยู่เหรอ"


ไม่มีคำตอบจากหัวผม


“ชั้นไม่รู้ว่าชั้นรออะไร” ผมพูดสิ่งที่ตรงข้ามกับใจตัวเองออกมา

“ชั้นไม่รู้ว่าคำตอบคืออะไร เพียงแต่ชั้นไม่อยากทำ”

“เธอไม่ได้ไม่อยากทำ เธอแค่กลัว” เธอรู้คำตอบในใจของผมดี

“กลัวล้มเหลว” ผมตอบไปอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่ใช่ เธอก็รู้ ไม่มีใครทำสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก”

“กลัวแพ้”

“แพ้อะไร เธอไม่ได้ทำเพื่อแข่งกับคนอื่น”

“กลัว... กลัวว่ามันจะเสียเวลาเปล่า”

“สำหรับเธอที่เอาเวลามาเดิมพัน เรื่องพวกนี้มันสำคัญด้วยเหรอ”

...


ผม ลืมตาขึ้นมา อาจารย์ประคองตัวจากร่างกายที่อ่อนล้ามาเกือบเดือน เหมือนเช่นเคย ผมจำอะไรแทบไม่ได้ แต่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ผมนอนพักอยู่คืนนึง ก่อนที่จะเริ่มเก็บของเพื่อกลับหอในวันรุ่งขึ้น


"งานของเธอเสร็จละ ทำได้ดีมาก" อาจารย์ร่ำลาสั้นๆ


ระหว่าง ทางกลับผมเหม่อมองไปที่นอกหน้าต่างของรถ ผู้คนเดินไปมา ทำกิจกรรมของตนไป มีความสุขบ้าง ไม่มีความสุขบ้าง โทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อของเพื่อนผมอยู่ ผมกดรับสาย